Op welk moment beslist de mens om het natuurlijke groeiproces van een materiaal stop te zetten?

Vertrekkend vanuit mycelium als levend materiaal onderzoek ik hoe verschillende onderdelen van een object een andere mate van controle vereisen. Niet elk deel van een object heeft namelijk dezelfde relatie met de gebruiker. Sommige zones vragen stabiliteit, hygiëne en voorspelbaarheid, terwijl andere delen een meer ondersteunende functie hebben en daardoor ruimte kunnen laten voor biologische autonomie.

Dit principe vertaal ik naar een systeem waarbij menselijke interactie bepaalt waar het groeiproces van mycelium wordt stopgezet. Bij een tafel bijvoorbeeld wordt het tafelblad afgebakken omdat het direct verbonden is met gebruik en functionaliteit. De poten daarentegen hebben een eerder ondersteunende rol en blijven daardoor levend, waardoor paddenstoelvorming mogelijk blijft.

Het project stelt daarmee niet enkel vragen over materiaalgebruik, maar ook over onze relatie met levende materie binnen design. Waar tolereren we verandering, verval of groei? Welke delen van een object moeten gecontroleerd blijven, en welke delen mogen evolueren buiten menselijke controle? Op die manier ontstaat een spanningsveld tussen functionaliteit en autonomie, tussen ontworpen vorm en natuurlijke ontwikkeling.