Dit interventie onderzoek heeft als doel na te gaan hoe accordeonleerlingen in de derde en vierde graad van het deeltijds kunstonderwijs (DKO) hun lichaamsbewustzijn kunnen ontwikkelen om een ontspannen, expressief ondersteunende en duurzame instrumentgerichte dispositie te verwerven tijdens het accordeonspel.

De aanleiding voor dit onderzoek was de vaststelling dat veel accordeonleerlingen spanningen ervaren in schouders, armen, nek en handen, wat een negatieve invloed heeft op techniek, klankkwaliteit en muzikale expressie. Vanuit deze problematiek werd onderzocht welke pedagogische en somatische interventies lichaamsbewustzijn kunnen ondersteunen, hoe leerlingen de relatie tussen lichaam en muziek ervaren, en welke rol zelfreflectie en videoanalyse hierbij spelen.Het onderzoek werd uitgevoerd binnen mijn eigen lespraktijk en in de klas van een collega. Tijdens verschillende testsessies werd gewerkt rond lichaamsbewustzijn, ademhaling, balans, zithouding, bewegingsvrijheid en balgbeweging, geïnspireerd door onder meer de Alexandertechniek en inzichten uit een interview met een kinesitherapeut-muzikant. De dataverzameling gebeurde via observaties, videoanalyse, leerlingreflecties, feedback van een consultatiegroep van accordeonleerkrachten en begeleiding door een Alexandertechniekleraar.

De resultaten tonen aan dat leerlingen geleidelijk bewuster werden van hun houding, spanning en bewegingspatronen. Vooral oefeningen rond ontspanning, armgewicht, balans en ademhaling hadden een positieve invloed op bewegingsvrijheid en klankervaring. Tegelijk bleek dat het toepassen van lichaamsbewustzijn tijdens technisch moeilijke passages niet vanzelfsprekend is en veel tijd en herhaling vraagt.

Dit onderzoek bevestigt dat lichaamsbewustzijn een belangrijke rol speelt binnen accordeonpedagogie en dat een lichaamsgerichte aanpak kan bijdragen aan een meer ontspannen, duurzame en expressieve manier van musiceren.