Binnen de tweede graad van het Deeltijds Kunstonderwijs (JPR-zang) leren leerlingen vooral via een audiomotorische aanpak: luisteren en nazingen. Hoewel deze methode muzikaliteit en expressie ondersteunt, beperkt ze soms de zelfstandigheid bij het instuderen van nieuwe zangstukken. De bijhorende notatie oogt voor veel leerlingen complex en intimiderend. Dit onderzoek gaat na in welke mate vereenvoudigde traditionele, symbolische en kinetische notatievormen de muzikale autonomie en expressiviteit van leerlingen kunnen versterken.

Drie groepen leerlingen (9-14 jaar) werkten gedurende zeven weken met een eigen notatiestrategie bij drie zangstukken. Data werd verzameld via observaties, zelfevaluatieformulieren en een leerlingenvragenlijst.

Geen enkele strategie bleek op alle vlakken dominant. De vereenvoudigde traditionele notatie bood het meeste houvast bij structuur en techniek. De kinetische aanpak scoorde het sterkst op naturel en expressie. De symbolische notatie kwam vooral tot zijn recht wanneer leerlingen zelf symbolen mochten ontwerpen. Opvallend: leerlingen pasten de strategieën actief toe tijdens de les, maar oefenden er niet mee thuis.

De bevindingen suggereren dat alternatieve notatievormen een meerwaarde bieden, mits ingezet als aanvulling op de bestaande lespraktijk.