Dear, darling, beloved begon als een project om weer aansluiting te vinden bij mijn cultuur, niet via de traditionele liederen, volksdansen of patronen, maar via de kleine rituelen van het dagelijks leven: bepaalde manieren van spreken, gebaren, gewoontes en ongeschreven regels. Doordat ik ben opgegroeid met internet en in aanraking ben gekomen met zoveel andere culturen, kreeg ik de vrijheid om zelf te kiezen hoe ik mijn identiteit wilde vormgeven. In dat proces heb ik echter langzaam maar zeker hetgeen er al was verdrongen en vervangen.

Met dit project probeer ik een meer authentieke versie van mezelf te herontdekken: de kanten van mezelf die stilletjes zijn gevormd door mijn opvoeding, mijn familie en mijn culturele omgeving. Ik doe dit door terug te grijpen op mijn jeugdherinneringen en op de alledaagse digitale sporen van zorg, zoals WhatsApp-berichten die mijn grootmoeder me elke dag stuurt. Deze berichten vormen, samen met flarden van herinneringen, emotioneel en archiefmateriaal: kleine herinneringen aan taal, genegenheid, rituelen en verbondenheid.

Tegelijkertijd wordt het project een manier om die ervaringen te vertalen voor mensen buiten mijn cultuur, en laat het zien hoe culturele identiteit niet alleen in grootse tradities kan leven, maar ook in gewone gebaren, gewoontes en herinneringen.