Griefscapes: veranderlijke landschappen die vorm krijgen door de opeenstapeling en transformatie van herinneringen, materie en verlies.

In mijn masterproject wordt rouw beschouwd als een krachtige, grenzeloze kracht die zowel in als buiten ons bestaat en voortdurend onze innerlijke en uiterlijke werelden vormgeeft. Net als fysieke krachten zoals erosie, sedimentatie en druk, laat verdriet sporen achter op elk terrein dat het raakt (zowel menselijk als niet-menselijk). Deze kracht sijpelt in de groeven en plooien van onze grijze materie en vormt elektrische impulsen die worden gecodeerd en gearchiveerd in het limbisch systeem, net zoals het bezinkt in geologische lagen en zo het eco-trauma van collectieve catastrofes vormt, om uiteindelijk aardse grenzen te overstijgen en interplanetaire droefheid te worden.

Ik werk met onstabiele en transformatieve materialen: latex, bacterieculturen (Winogradsky-kolommen), ijzerchloride, staalwol, roest en alcoholinkten. Door deze reactieve materialen in te kapselen in stijve plexiglaspanelen, ensceneert de installatie een vergeefse poging om het procesmatige te archiveren. Het is een naïeve poging om te bevatten wat fundamenteel onvatbaar is, en toont de botsing tussen menselijke controle en krachten die ons begrip ver te boven gaan.

I do not have time to grieve

And I do not have the tools

I lost something today

So I just swallowed three handfuls of dirt

Buried it

In my stomach