In een tijd waarin hoop steeds onbereikbaarder lijkt: wat betekent het om te hopen, wie is in staat om te hopen, wanneer, waar, en met wie?

De reeks groeit uit een persoonlijke noodzaak: de behoefte om te heroriënteren, te verbinden, en om een nieuwe manier om door het leven te gaan te verbeelden. Ze komt voort uit het leven in een cultuur waar angst vrijheid verdringt, waar tijd versplintert, en waar gedeelde verhalen en rituelen vervagen.

“Rand van de wanhoop” maakt deel uit van een reeks hoopvolle acties,

ontwikkeld in het kader van mijn doorlopende onderzoek, “Homo Sperans”. Na een jaar van individueel academisch en artistiek onderzoek markeert deze activatie mijn groeiend inzicht dat hoop — dringender dan ooit — niet alleen gedragen kan worden.

Site I

Tussen dak en kiezels.

Naar de eindeloze spiraal
waar dak en kiezels oog in oog
staan. Naar waar het licht
langs de naad van het kader glijdt.
De bloem: ontworteld, rechtop, stil.
De kiezels: dof, onbewogen, nog altijd hier.
De gevonden architectuur:
rand van de wanhoop.

Site II

Tunnelvisies.

Voor de wapens

escaleren. Voor het verliezen van

de richting. Voor het keren

tegen jezelf.

De huid: wit, gespannen, wachtend.De hand: trillend.

De gevonden architectuur:

rand van de wanhoop.

[EN]

In a time when hoping feels increasingly difficult, what is it to hope, who can hope, when, where, and with whom?

The series grows out of a personal urgency: the need to reorient, reconnect, and imagine a new way to live on. It emerges from life in a

culture where fear displaces freedom, where time fractures, and where shared stories and rituals fade.

“Sides of Despair” is part of a series of hopeful gestures developed in the context of my ongoing research, “Homo Sperans”. After a year of individual academic and artistic research, this activation marks my increasing understanding that hope-however urgently needed — cannot be held alone.

Site I

Between roof and pebbles.

To the endless spiral

where roof and pebbles see

eye to eye. To where

light slips the seam of the frame.

The flower: uprooted, upright, still.

The pebbles: dull, unmoved, still here.

The found architecture: side of despair.

Site II

Tunnel visions.

Before weapons escalate

Before losing

direction. Before turning

against yourself.

The skin: white, tensed, waiting.

The hand: trembling over.

The found architecture: side of despair.