Representatie – het vastleggen of symboliseren van ideeën, objecten en werkelijkheden via tekens en beelden – fungeert als een vorm van plaatsvervulling: een beeld neemt tijdelijk de plaats in van datgene wat onvatbaar of onnoembaar is. In die zin biedt representatie een manier om om te gaan met angst en onbegrijpelijkheid in de confrontatie met betekenisverlies en het vormeloze.

Mijn schilderijen spelen met herkenbaarheid en zichtbaarheid om conventionele opvattingen over representatie uit te dagen. Traag opgebouwd en bestaand uit tientallen lagen verf, slijm, en opgehoopte materie, bevinden ze zich ergens tussenin; tussen vaagheid en definitie, afstotelijkheid en aantrekkelijkheid, aanwezigheid en afwezigheid. Zo nodigen ze uit tot een langzame, bijna archeologische manier van kijken.

Het slijm doet dienst als bevreemdende, afstotelijke substantie terwijl het tegelijk herkenbaar blijft als hedendaags popcultuurfenomeen. Het overdadige gebruik van witte verf laat een voortdurende vorm van doorschijnendheid toe en benadrukt het spel met zichtbaarheid. De abstracte vormen ontlopen vaste duiding. Hierdoor ontstaat een beeld dat zich nooit volledig laat vastleggen.

Mijn werkproces is intuïtief en experimenteel. Al schilderend verken ik hoe we dingen voorstellen en begrijpen, en ga ik op zoek naar een vorm van representeren die niet expliciteert of afsluit, maar ruimte laat voor ambiguïteit.