‘Was nooit weg.’

Een vlek die niet volledig verdwijnt, een trui die te vaak gewassen wordt, een label dat kriebelt en meteen wordt uitgeknipt. Wassen gebeurt bijna automatisch. Vaak zonder stil te staan bij wat dat dagelijkse ritueel eigenlijk betekent voor onze kleding, onze gewoontes en het milieu. Vanuit die herkenbare handelingen ontstaat dit project.

Voor dit project maak ik kleding uit droogkastpluis verzameld in Gentse wassalons. Een materiaal dat normaal meteen verdwijnt, maar eigenlijk vol sporen zit van ons dagelijks leven: vezels, kleuren, haren, resten van kledingstukken die we dragen, wassen en uiteindelijk verslijten. Via materiaalonderzoek onderzoek ik hoe dit vluchtige afvalmateriaal iets kan worden dat opnieuw gedragen kan worden, en wat het dan vertelt wanneer het deel wordt van een kledingstuk.

De ontwerpen dragen zichtbare labels en wasiconen die deel worden van het kledingstuk zelf. Ze verwijzen naar onze hygiënecultuur, het overmatig wassen van kleding en de nauwe relatie tussen de wasindustrie en fast fashion. Wat meestal verborgen, weggeknipt of genegeerd wordt, krijgt hier opnieuw aandacht.

Met dit project wil ik mensen anders laten kijken naar iets alledaags als wassen. Misschien denk je de volgende keer toch even na voor je een waslabel wegknipt, een vlek probeert weg te wassen, of een T-shirt voor de zoveelste keer in de wasmand gooit.