Sporen die Verbinden is een landschapsontwerp dat vertrekt vanuit het voormalige tracé van de buurttram ‘Zwette Jean’, in het glooiende landschap van de Brabantse Wouden. Wat ooit een vervoerslijn was, laat vandaag nog steeds tastbare sporen na in het landschap: verhoogde taluds, holle wegen en bermstructuren die door de jaren heen ecologische waarde hebben opgebouwd. Deze stille restanten vormen vandaag de ruggengraat van een ontwerp dat inzet op herstel, verbinding en beleving.

Door kleinschalige ingrepen zoals onthaalplekken, ecologische corridors en een speelse wandelroute rond het thema ‘water’ wordt het landschap niet enkel hersteld, maar ook betekenisvol ontsloten. Kinderen en hun ouders ontdekken al spelend hoe water – zichtbaar en verborgen – het landschap vormt. De onthaalplaatsen, telkens afgestemd op een specifiek dier en ecosysteem, maken het verleden tastbaar en bieden tegelijk rust en beleving.

Het project toont hoe restanten van infrastructuur kunnen uitgroeien tot een levende structuur: een plek waar biodiversiteit floreert, waar de geschiedenis doorwerkt in de ruimte, en waar nieuwe sociale dynamiek ontstaat. De Zwette Jean wordt zo opnieuw een betekenisvolle lijn in het landschap – een spoor dat stil aanwezig is, maar mens, natuur en toekomst met elkaar verweeft.