Judith Eckhardt, Ich sehe dich, siehst du mich?

master beeldende kunsten
grafisch ontwerp
Mentoren / Mentors:
Thomas Desmet
Dirk Deblauwe
Wannes Gyselinck

NL     Hoe kijken we naar onze herinneringen? Waarom krijgen we het gevoel dat er soms fictie in sluipt? Aan de hand van oude video’s die ze terugvond, creëerde Judith Eckhardt een archief. Van hieruit vertrekkend verzamelde ze verschillende bouwstenen waarmee ze sommige herinneringen probeerde te reconstrueren en neer te schrijven. Dit deed ze door in dialoog te gaan met zichzelf en door de momenten die beschreven worden te bespreken. Soms erg concrete elementen, soms beelden die iedereen wel eens is tegengekomen. Het reconstrueren gaat moeizaam, want hoe herinnert ze het zich nu juist? Judith vertelt haar eigen verhaal, maar doet het op een manier waarbij de lezer zou kunnen beslissen om ook zelf in de spiegel te kijken die hem of haar wordt aangeboden.

EN     How do we look at our memories? Why do we get the feeling that sometimes fiction creeps in? Judith Eckhardt created an archive based on old videos she found back. From there she collected various building blocks with which she wanted to try to write down and reconstruct her memories. She did this by entering into a dialogue with herself and discussing the moments that are described. Sometimes very concrete elements, sometimes images that everyone might have encountered. The reconstruction is difficult, because how exactly does she remember things? Judith tells her own story, but does it in such a way that the reader might also decide to look in the mirror offered to him or her.