De banjo, hét typerende ”Amerikaanse” instrument, van Bluegrass tot Rag-time Jazz. Het waant zich in een complexe geschiedenis, gegrond in de Trans-Atlantische slavenhandel. Het moderne beeld van de banjo speelt zich af in het pastorale Noord-Amerika.

Maar, waar komt dit beeld vandaan? Daarvoor dook ik de 19de eeuw in, waar door het onderzoeken van de sociale, economische, decoratieve en bouwtechnische aspecten van de banjo, ik antwoorden trachtte te zoeken. De focus van mijn project lag bij S.S. Stewart, een van de meest invloedrijke bouwers uit deze periode. Ik bouwde twee replica’s van een S.S. Stewart Banjo, gebaseerd op informatie uit  originele catalogi en afmetingen van een origineel instrument. Daarnaast bouwde ik een hypothetische reconstructie van een instrument dat Stewart voor Horace Weston zou bouwen. Horace Weston was een van de meest bereikte en bedreven banjoisten uit laat 19de-eeuw.

Met nylon snaren, snijwerk op de hiel, parelmoer inleg, vernikkeld spansysteem en een rim bekleed met German Silver, klinken deze banjo’s niet alleen anders, maar verschillen esthetisch ook van de moderne tegenhanger.

De hypothetische reconstructie voor Horace Weston, werd gemaakt aan de hand van een overgebleven schets voor het snijwerk van de hiel. Ook vinden we in brieven, tussen S.S. Stewart en Horace Weston, informatie terug over de dimensies van het instrument en de preferenties van Horcace. Het resultaat is een middenweg tussen de noden van Horace, de wil van S.S. Stewart en soms eens een onbekendheid die moet worden ingevuld…